Appelcake & Herinneringen

Vandaag mocht ik samen met Uitvaartbegeleiding Esther Polman, uitvaartbegeleider en inmiddels dierbare collega én vriendin, een bijzonder moment beleven in Houten. 

We kwamen het afscheidsalbum brengen bij mevrouw en één van haar dochters – het afscheid van haar man en hun vader, vier maanden geleden in Laren.

De deur op de galerij gaat open. De geur van versgebakken appelcake komt ons tegemoet, speciaal voor ons gemaakt omdat haar man zo van appelcake hield. We worden hartelijk ontvangen, praten na over het afscheid en hoe het nu gaat. Met een kop koffie en thee en een stuk cake erbij bladeren moeder en dochter door het album. 

"Wat was de bloemenband mooi, hè?" "En hebben jullie de rupsen gezien tijdens de dienst?" Herinneringen komen tot leven. Aan het einde van het album een foto vol lachende gezichten rondom de kist. "Nicky, weet jij waarom we hier zo moesten lachen?" Dit is precies wat foto's doen: ze brengen herinneringen terug, maken het tastbaar.

Dan zegt de dochter: "Weet je, ik heb je helemaal niet gezien. Even dacht ik zelfs dat je er niet was." Het mooiste compliment dat ik kan krijgen. Onzichtbaar aanwezig zijn, zodat families zich volledig kunnen richten op het moment – dát is mijn missie.

Tot slot laten ze ons een zelfgemaakt album zien, vol met alle foto's die ik voor hen vastlegde. Namen, gezichten, verhalen – een tastbare schat aan herinneringen.

Op de terugweg naar de Achterhoek praten Esther en ik na. Hoe vaak we dit samen al hebben mogen doen? We zijn de tel kwijt. Al bijna vier jaar staan we samen naast families in hun meest kwetsbare momenten. En elke keer beseffen we opnieuw: foto's zijn van onschatbare waarde.

Ben je benieuwd wat een afscheidsreportage voor jou of jouw families kan betekenen? Of wil je eens sparren over de mogelijkheden? Stuur gerust een berichtje – ik denk graag met je mee.