Waarom zou je kiezen voor een uitvaartfotograaf

Ik twijfelde over een fotograaf bij de uitvaart van mijn vrouw. Maar ben zo blij dat ik er toch voor heb gekozen.

Zoals altijd kom ik persoonlijk het album brengen, het album van het afscheid van zijn vrouw. We zitten samen in de woonkamer met een kop thee. In mijn ooghoek zie ik de USB-stick bij de televisie liggen, die ik eerder al heb gebracht. Hij vertelt dat hij de foto's regelmatig terugkijkt en dat het hem goed doet dat ze er zijn. En toch, zegt hij, had hij eerst getwijfeld. Er moest zoveel geregeld worden in zo'n korte tijd. Gelukkig stelde Esther Polman het voor. En we kenden elkaar al, van het afscheid van zijn zwager eerder dat jaar.

We praten over hoe het nu gaat, wat er allemaal is gebeurd en wat hem bezighoudt. Het is een warm, open gesprek. Ik vind het fijn om te horen dat hij het leven weer oppakt.

Dan geef ik hem het album, mooi ingepakt. Hij pakt het voorzichtig uit en strijkt met zijn hand over de zachte omslag. Haar naam staat erop, samen met de tekst: "Zeg me dat het niet zo is…" – dezelfde woorden als op de rouwkaart.

Niet alleen de foto's zijn persoonlijk, ook de omslag van het album. De kleur, het materiaal, de tekst: alles past bij haar.

Hij opent het album en bladert langzaam door de pagina's. "De vaandeliers, wat was dat mooi hè? Dit vind ik zo'n mooie foto, hij wijst naar een foto waarbij hij en zijn gezin het allerlaatste moment heeft met zijn vrouw voordat de kist wordt gesloten. En deze ook. Kijk, deze foto is ook zo mooi." Het feit dat hij de foto's mooi noemt, zegt voor mij alles. Het zijn geen beelden van verdriet en ellende, maar van liefde en verbinding. Liefde voor zijn vrouw, verbinding in het gezin.

Als ik wegga, zeg ik zoals altijd: "Hopelijk zien we elkaar voorlopig niet meer. Althans, niet om deze reden."

(De foto's zijn gedeeld met toestemming van de familie)